Haustdag einn sitja í niðdimmu fangelsi á brimsorfinni sjávarstrnd fangar, hinir vestu óbótamenn. Í klefanum sínum sitja þeir ófrýnir og vondir. En þá gerist nokkuð undur. Ofurlítill geisli af haustsólarsetrinu smýgur inn og fellur á andlit eins fangans. Í sama bili hefur lítill sngfugl upp raust sína og syngur svolítinn lagstúf.
Þetta fallega tákn frá náttúrunni breytir ásjónu fangans, og hugsunum hans líka. Þó ekki sé nema rstutta hverfula sólarstund.
