"Ale twoja reka na moich led´zwiach schodzi z ustalonej trasy, zostawia rzad go´sci i kieruje nas miedzy poprzewracane regaly. Tutaj, w ciemno´sci, zatrzymujesz sie tuz za granica ´swiatla pochodzacego z migajacych ´swietlówek, które zwisaja pod dziwacznymi katami z sufitu. Staje obok ciebie. Nie wiem, czego sie spodziewa´c, co sie zaraz wydarzy".
W kolejce do domu strachów Stella dostrzega ja. Jest jedyna osoba, która nie jest przebrana. W koszuli, kamizelce i z bordowymi wargami. I krawatem. Stella czuje do niej pociag. Co tez moglaby zrobi´c z tym krawatem... Chce podaza´c wzrokiem za kazdym jej ruchem, ale nie ma odwagi i boi sie, ze kobieta odczyta jej my´sli... W domu strachów czeka apokalipsa zombie i juz w ´srodku zostaja ustawione w szeregu, a Stella czuje cialo kobiety tuz za soba. Zaraz otwieraja sie drzwi i moze sie wydarzy´c doslownie wszystko...
