Autorka wyodrebnia wybrane watki dziejów uwagi oraz ujawnia na tym tle szczególna zalezno´s´c pomiedzy filozofia a literatura. Niedoko´nczone przez fenomenologie zadanie opisu ´swiata podejmuje poezja uwazna - przy zachowaniu zasad wiary percepcyjnej, ale zarazem ze ´swiadomo´scia ogranicze´n jezyka, spelnia´c moze projekt opisu ´swiata widzialnego. Po zerwaniu kontaktu miedzy slowem a rzecza - tym, który zbliza ducha ludzkiego do ´swiata, staje sie poeta. W perspektywie XX-wiecznych rozterek i projekcji uwaga okazuje sie nie tylko prostym nastepstwem pewnego wyboru estetycznego, wybór jej urasta do rangi zasadniczej, czyniac z niej narzedzie rewindykacji utraconej rzeczywisto´sci. Poezji uwaznej, takiej wiec, która ani nie pozwala ponosi´c sie jezykowi w dowolnych kierunkach, lecz kielzna jego samowole, ani nie zgadza sie na ´swiat gotowy, odrzucajac pokusy wyreczenia sie latwa wiedza, odpowiada uwazna refleksja, nieskora do przesadnej wiary w wylaczno´s´c wlasnych dokona´n. (fragm. recenzji prof. Piotra ´Sliwi´nskiego)