Winston Churchill twierdzil, ze zadnej godziny zycia nie mozna uzna´c za zmarnowana, je´sli spedzilo sie ja w siodle. Ta maksyma przez wiele lat byla dla Ewy drogowskazem - zawsze i wszedzie towarzyszyly jej konie. Po powrocie z Londynu kobieta w ko´ncu postanawia spelni´c swoje najwieksze marzenie i otworzy´c wlasna stajnie. Ale nagle los przestaje by´c jej przychylny. Malze´nstwo Ewy sie rozpada, sytuacja finansowa z dnia na dzie´n sie pogarsza, a prowadzenie pensjonatu dla koni zaczyna ja przerasta´c. Wielka pasja lada chwila moze zmieni´c sie w wielka udreke... Chyba ze pojawi sie kto´s, kto pomoze jej wyj´s´c na prosta i sprawi, ze tytulowa stajnia pod lasem stanie sie oaza szcze´scia.
Od najmlodszych lat kochala konie, uwielbiala ich zapach, nawet zapach obornika dobrze sie jej kojarzyl, przywolywal mile wspomnienia. Z wiekiem coraz mniej lubila jazde konna, a coraz bardziej przebywanie z tymi wspanialymi zwierzetami. Otworzyla drzwi stajni i weszla do cieplego pomieszczenia, powietrze przesycal zapach siana i koni. Wszystkie konie, oprócz jednego, wystawily lby, czekajac na poranne karmienie.
Elzbieta Praglowska - przez zycie pedzi galopem lub chadza stepa, zwykle pewnie dzierzac wodze z palcatem na podoredziu. Uczepiona ko´nskiej grzywy przemierza podwarszawskie wydmy, kredowe wzgórza Albionu, plaze slonecznej Andaluzji i bezkresy wlasnej imaginacji. Dawniej konstabl w Scotland Yardzie obecnie autorka niniejszej powie´sci i nie tylko...
